இணைய அணுகல் ஒரு அடிப்படை உரிமை: பெருந்தொற்றுப் பாடங்கள், உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மற்றும் டிஜிட்டல் சமத்துவம்
21ஆம் நூற்றாண்டில் கருத்துச் சுதந்திரம், தரமான கல்வி மற்றும் மனித மாண்பிற்கு அதிவேக பிராட்பேண்ட் ஏன் இன்றியமையாதது.
2021 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் கொடூரமான இரண்டாவது அலை இந்தியா முழுவதும் பரவி பொது சுகாதார அமைப்பை நிலைகுலையச் செய்தபோது, மருத்துவமனைகளின் அவசர தொலைபேசி இணைப்புகள் மக்களின் அவலக் குரல்களால் ஸ்தம்பித்தன.
1. டிஜிட்டல் உயிர்நாடி: இணைய இணைப்பு வாழ்விற்கும் சாவிற்குமான எல்லையாக மாறிய தருணம்
மக்களின் தன்னெழுச்சியான ஆன்லைன் உதவி இணையம் ஒரு இன்றியமையாத பொது சேவை என்பதை எவ்வாறு நிரூபித்தது
2021 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் கொடூரமான இரண்டாவது அலை இந்தியா முழுவதும் பரவி பொது சுகாதார அமைப்பை நிலைகுலையச் செய்தபோது, மருத்துவமனைகளின் அவசர தொலைபேசி இணைப்புகள் மக்களின் அவலக் குரல்களால் முழுமையாக ஸ்தம்பித்தன. மருத்துவ ஆக்சிஜன் உற்பத்தி நிலையங்கள் குறுகிய நாட்களில் தேவையின் அழுத்தத்தால் திணறின, மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ பேரிடர் மீட்பு அமைப்புகள் கடுமையான முடக்கத்திற்கு ஆளாயின. மனித குலத்தின் அந்த இருண்ட பேரழிவுத் தருணத்தில், டிஜிட்டல் திரைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு முன்னோடியில்லாத மக்கள் ஒற்றுமையும் சமூக விழிப்புணர்வும் எழுச்சியடைந்தது: மென்பொருள் பொறியாளர்கள், கல்லூரி மாணவர்கள், சுயேச்சை பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் ட்விட்டர், வாட்ஸ்அப் குழுக்கள் மற்றும் பகிரப்பட்ட விரிதாள்களை ஒரு தற்காலிக தேசிய அவசர மருத்துவ மீட்பு அமைப்பாக மாற்றி அமைத்தனர்.
டெல்லியில் ஐசியூ வென்டிலேட்டர் படுக்கை கிடைக்காமல் தவித்த ஒரு குடும்பம் இணையத்தில் உதவி கோரி ஒரு செய்தியைப் பதிவிட்ட சில நிமிடங்களிலேயே; பெங்களூரு அல்லது மும்பையில் இருந்த தன்னார்வலர்கள் நகரின் மறுமுனையில் காலியாக இருந்த படுக்கையை உறுதிசெய்து, தன்னார்வ ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுநரைத் தொடர்புபடுத்தி, அவசர ஆக்சிஜன் சிலிண்டரை ஏற்பாடு செய்தனர். முறையான அரசு அமைப்புகளின் தாமதத்தால் காப்பாற்றப்பட முடியாத நிலையில் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான மனித உயிர்கள், டிஜிட்டல் தரவுப் பொட்டலங்களின் (Data Packets) உடனடி மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட பரிமாற்றத்தின் மூலம் மட்டுமே மீட்கப்பட்டன. அந்த இக்கட்டான சோதனை பொதுமக்களின் மனதில் ஒரு மறுக்க முடியாத உண்மையை ஆழமாகப் பதித்தது: இணைய அணுகல் என்பது இனி வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்லது ஆடம்பரச் சாதனம் அல்ல; அது வாழ்விற்கும் சாவிற்கும் இடையிலான பிரிக்க முடியாத உயிர்நாடி.
பொது முடக்கத்தின் கடினமான மாதங்களிலும், அதனைத் தொடர்ந்த பொருளாதார மீட்சி காலகட்டத்திலும், சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அத்தியாவசிய நடவடிக்கையும் டிஜிட்டல் மயமாகவே நகர்ந்தது: பள்ளிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களின் இணையவழிக் கல்வி, தொலைதூர மருத்துவ ஆலோசனைகள், குடும்ப வாழ்வாதாரத்திற்கான வீட்டிலிருந்து வேலை (Work from Home), அரசின் நேரடி பணப் பரிமாற்றம் (DBT), மற்றும் பொது விநியோகத் திட்ட உணவுப் பொருட்களின் பயோமெட்ரிக் சரிபார்ப்பு. ஆனால், கிளவுட் தொழில்நுட்பத்தை நோக்கிய இந்த அவசர இடப்பெயர்வு சமூகத்தில் நிலவும் வர்க்க மற்றும் உள்கட்டமைப்பு இடைவெளியை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அதிவேக ஃபைபர் பிராட்பேண்ட் மற்றும் நவீன கருவிகள் இருந்தவர்கள் தங்கள் கல்வியையும் வாழ்வாதாரத்தையும் பாதுகாத்துக் கொண்டனர்; ஆனால் இணைய வசதி இல்லாத கோடிக்கணக்கான ஏழை மக்கள் நவீன உலகிலிருந்து திடீரெனத் துண்டிக்கப்பட்டனர். இணையத்தை ஒரு அடிப்படை அரசியலமைப்பு உரிமையாக அங்கீகரிக்கக் கோருவது ஒரு தொழில்நுட்பக் கனவு அல்ல, அது 21ஆம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான குடிமை உரிமைப் போராட்டம்.
பெருந்தொற்று தந்த படிப்பினைகள், டிஜிட்டல் உலகில் இருந்து துண்டிக்கப்படுவது தற்காலத்தில் ஒரு குடிமை மரணத்திற்குச் சமமானது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தின. இணையம் இல்லாத ஒரு குடிமகன் வெறும் தகவல்களை மட்டும் இழப்பதில்லை; அவசர மருத்துவ உதவி பெற முடியாது, அரசின் நலத்திட்டங்களை அணுக முடியாது, மேலும் நவீன கல்வியில் பங்கேற்க முடியாது. எனவே தொலைத்தொடர்பு உள்கட்டமைப்பை வெறும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாப நோக்கிலான வணிகப் பொருளாகக் கருத முடியாது; குடிநீர் மற்றும் மின்சாரம் போல இணையத்தையும் ஓர் இன்றியமையாத அடிப்படை பொதுச் சேவையாக அரசு உத்தரவாதம் செய்ய வேண்டும். (தொடர்புடைய தலைப்புகள் குறித்த கூடுதல் பகுப்பாய்விற்கு எமது இம்பாசிபிள் என்பது வெறும் கருத்து: சுயமாக விதிக்கப்பட்ட வரம்புகளை மீறுதல் கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.)
சிந்தனை: ஆபத்து காலத்தில் உயிரைக் காப்பாற்ற உதவி கோரும் டிஜிட்டல் நெட்வொர்க்கை குடிமக்களுக்கு வழங்கத் தவறும் போது, எந்தவொரு நவீன ஜனநாயக அரசும் வாழ்வுரிமையைப் பாதுகாப்பதாகக் கூற முடியுமா?
2. சர்வதேச ஒருமித்த கருத்து: ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் டிஜிட்டல் அரசியலமைப்புவாதம்
இணைய அணுகலை மனித உரிமையாக அங்கீகரித்த சர்வதேச சட்டக் கோட்பாடுகளின் வளர்ச்சிப் பாதை
இணைய அணுகலை ஒரு அடிப்படை மனித உரிமையாக உயர்த்திய சர்வதேச சட்டக் கோட்பாடு பல தூதரக மற்றும் நீதித்துறை ஆலோசனைகளின் வழியாக வடிவம் பெற்றது. ஜூன் 2016 இல், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை (UNHRC) ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. அரசியல் எதிர்ப்புகளையும் ஜனநாயக உரையாடல்களையும் முடக்குவதற்காக அரசாங்கங்கள் திட்டமிட்டு இணையத்தை முடக்குவதை அந்தத் தீர்மானம் மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்தது. நிஜ உலகில் மக்கள் அனுபவிக்கும் அனைத்து உலகளாவிய மனித உரிமைகளும் டிஜிட்டல் தளத்திலும் அதே உறுதியுடன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும், குறிப்பாக மனித உரிமைகள் உலகளாவிய பிரகடனத்தின் பிரிவு 19 உத்தரவாதம் அளிக்கும் கருத்துச் சுதந்திரம் இணையத்திலும் முழுமையாகப் பொருந்தும் என்றும் அத்தீர்மானம் நிலைநாட்டியது.
அறிவு சார்ந்த உலகளாவிய பொருளாதாரத்தில் குடிமக்கள் ஜனநாயக நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்கவும், அறிவியல் தகவல்களைப் பெறவும், அமைதியாகக் கூடவும், மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை ஈட்டவும் இணையமே முதன்மை ஊடகமாகத் திகழ்கிறது என்பதை ஐக்கிய நாடுகள் சபை தெளிவாக உணர்ந்தது. பிராட்பேண்ட் சேவையை பணக்காரர்களின் ஆடம்பரமாகக் கருதுவது சமத்துவம் மற்றும் பாகுபாடின்மை ஆகிய அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைத் தகர்க்கிறது என்று ஐநா சிறப்பு அறிக்கையாளர்கள் எச்சரித்தனர். இது உலக நாடுகளுக்கு ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான கடமையை உருவாக்கியது: அரசாங்கங்கள் தன்னிச்சையான தணிக்கை மற்றும் இணைய முடக்கங்களைத் தவிர்ப்பதுடன் மட்டுமல்லாமல், விளிம்புநிலை மக்களுக்கு மலிவான மற்றும் தரமான டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பை உருவாக்க பொது நிதியை முதலீடு செய்ய வேண்டும்.
உலகின் முற்போக்கான நாடுகள் இந்த சர்வதேசக் கோட்பாடுகளைத் தங்களின் உள்நாட்டுச் சட்டங்களில் மிக விரைவாக இணைத்துக் கொண்டன. எஸ்டோனியா 2000 ஆம் ஆண்டிலேயே தனது அனைத்து குடிமக்களுக்கும் இணைய அணுகலை ஒரு சட்டபூர்வ அடிப்படை உரிமையாக அறிவித்த உலகின் முதல் நாடானது; அனைத்து பள்ளிகள், நூலகங்கள் மற்றும் பொது இடங்களை இலவச வை-ஃபை மூலம் இணைத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து 2010 இல் பின்லாந்து சட்டம் இயற்றி, ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் குறைந்தபட்சம் ஒரு மெகாபிட் வேகத்தில் பிராட்பேண்ட் பெறுவதை சட்டப்பூர்வ உரிமையாக்கியது. நவீன அறிவுசார் சமூகத்தில் டிஜிட்டல் கல்வியறிவின்மை என்பது பாரம்பரிய கல்வியறிவின்மையின் நவீன வடிவம் என்பதை அந்த நாடுகள் உணர்ந்திருந்தன.
இணைப்பை ஓர் அடிப்படை உரிமையாக அங்கீகரிப்பது என்பது, அரசு தொலைத்தொடர்புத் துறையை வெறும் தனியார் நிறுவனங்களின் சந்தை லாபத்திற்கு விட்டுவிடக் கூடாது என்பதையே உணர்த்துகிறது. லாபமில்லை என்பதற்காக கிராமப்புறங்களைப் புறக்கணிக்காமல் அரசே ஃபைபர் நெட்வொர்க்குகளை விரிவுபடுத்த வேண்டும், ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு மானிய விலையில் இணையத்தை வழங்க வேண்டும், மற்றும் எந்தவொரு குழந்தையும் இணைய வசதியின்மையால் கல்வி வாய்ப்பை இழக்காமல் பாதுகாக்க வேண்டும். (அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆய்வுகள் மற்றும் குறிப்புகளுக்கு United Nations High Commissioner for Human Rights (OHCHR) தளத்தை அணுகவும்.)
சிந்தனை: சொந்த நாட்டில் மக்களின் ஜனநாயகக் குரலை நசுக்க இணைய சுவிட்சுகளை அணைத்துவிட்டு, ஜனநாயக நாடுகள் உலக அரங்கில் கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பற்றி எவ்வாறு பேச முடியும்?
3. இந்திய நீதித்துறையின் மைல்கல்: அனுராதா பாசின் வழக்கு மற்றும் அரசியலமைப்பு ஊடகம்
இணையம் வழியாக அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது குறித்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பு
டிஜிட்டல் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் இந்திய அரசியலமைப்பு நீதித்துறை இரண்டு புரட்சிகரமான தீர்ப்புகளின் மூலம் உலகளாவிய கவனத்தைப் பெற்றது. முதல் பெரும் திருப்புமுனை செப்டம்பர் 2019 இல் கேரள உயர் நீதிமன்றம் ஃபஹீமா ஷிரின் எதிர் கேரள அரசு வழக்கில் வழங்கிய தீர்ப்பின் மூலம் நிகழ்ந்தது. இரவு நேரப் படிப்பு வேளையில் ஸ்மார்ட்போனை ஒப்படைக்க மறுத்ததற்காக விடுதியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட கல்லூரி மாணவியின் வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம்; இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21 வழங்கும் கல்வி உரிமை மற்றும் தனிநபர் அந்தரங்க உரிமையின் பிரிக்க முடியாத அங்கம் இணைய அணுகல் என்று திட்டவட்டமாகத் தீர்ப்பளித்தது.
அதன் பின்னர் நான்கு மாதங்கள் கழித்து, ஜனவரி 2020 இல், இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு அனுராதா பாசின் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் நிர்வாகச் சட்டத்தின் போக்கையே மாற்றிய வரலாற்றுத் தீர்ப்பை வழங்கியது. ஆகஸ்ட் 2019 இல் ஜம்மு-காஷ்மீரின் அரசியலமைப்பு மாற்றத்திற்குப் பிறகு, மத்திய அரசு அப்பகுதி முழுவதும் மொபைல் இணையம், பிராட்பேண்ட் மற்றும் லேண்ட்லைன் இணைப்புகளை காலவரையின்றி முழுமையாக முடக்கியது, இதனால் லட்சக்கணக்கான மக்கள் மாதக்கணக்கில் உலகத் தொடர்பை இழந்தனர். காஷ்மீர் டைம்ஸ் ஆசிரியர் அனுராதா பாசின் இந்தத் தடையை உச்ச நீதிமன்றத்தில் எதிர்த்துப் போராடி, முழுமையான இணைய முடக்கம் சுதந்திரமான பத்திரிகைத் துறையை முடக்கியது, மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சைகளைத் தடுத்தது மற்றும் உள்ளூர் வர்த்தகத்தை அழித்தது என்பதை நிரூபித்தார்.
தொண்ணூறு பக்கங்கள் கொண்ட விரிவான அரசியலமைப்புத் தீர்ப்பில் உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கோட்பாட்டை நிறுவியது: இணைய ஊடகத்தின் வழியாகப் பேசுவதற்கும் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதற்கும், எந்தவொரு தொழில், வர்த்தகம் அல்லது வணிகத்தை மேற்கொள்வதற்கும் உள்ள சுதந்திரம் இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(a) மற்றும் பிரிவு 19(1)(g) இன் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகள் என்று உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிபட அறிவித்தது. தொலைத்தொடர்பு சேவைகளை காலவரையின்றி முடக்குவது முற்றிலும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிரானது என்று அறிவித்த நீதிபதிகள், அரசின் எந்தவொரு கட்டுப்பாடும் சட்டப்பூர்வத் தன்மை, தவிர்க்க முடியாத தேவை மற்றும் விகிதாசாரக் கோட்பாடு (proportionality test) ஆகியவற்றிற்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டனர்.
பாசின் தீர்ப்பின் முதன்மைத் தத்துவார்த்த முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், 21ஆம் நூற்றாண்டில் இணையம் என்பது வெறும் தொழில்நுட்பக் கருவி மட்டுமல்ல, பிற அடிப்படை உரிமைகளை மக்கள் நடைமுறையில் அனுபவிப்பதற்கான தவிர்க்க முடியாத ஊடகம் என்பதை அங்கீகரித்ததே ஆகும். இணையத்தை முடக்குவது என்பது நவீன காலத்தில் அச்சகங்களைப் பூட்டி வைப்பதற்கும் பொதுக் கூட்ட மைதானங்களை அடைத்து வைப்பதற்கும் சமம். இந்தத் தீர்ப்பு அதிகார வர்க்கம் தனது வசதிக்காக இணையத்தை முடக்கும் எதேச்சதிகாரப் போக்கிற்கு வலுவான அரசியலமைப்புத் தடையை ஏற்படுத்தியது. (தொடர்புடைய தலைப்புகள் குறித்த கூடுதல் பகுப்பாய்விற்கு எமது அகதிகள் நெருக்கடி உலகின் தார்மீக தோல்வியைக் காட்டுகிறது கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.)
சிந்தனை: பிரிவு 19 இன் உரிமைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கான இன்றியமையாத ஊடகமாக இணையத்தை உச்ச நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தது இந்திய அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஏன் இவ்வளவு பெரிய புரட்சியாகக் கருதப்படுகிறது?
4. சுடும் உண்மை: டிஜிட்டல் இடைவெளியும் கல்வி சமத்துவமின்மையின் படுபாதாளமும்
பிராட்பேண்ட் பற்றாக்குறை கிராமப்புற மற்றும் ஏழை எளிய மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை எவ்வாறு பாழாக்கியது
நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் டிஜிட்டல் சுதந்திரங்களை ஏடுகளில் பறைசாற்றினாலும், கள யதார்த்தத்தில் வளரும் நாடுகள் இன்றும் ஆழமான டிஜிட்டல் இடைவெளியால் பிளவுபட்டுள்ளன. பெருந்தொற்றின் போது கல்வி நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டு அனைத்தும் ஆன்லைன் வகுப்புகளுக்கு மாறியபோது, அனைவருக்கும் இணையம் என்ற மாயை நொறுங்கிப் போனது. யுனிசெஃப் (UNICEF) மற்றும் அஸர் (ASER) ஆய்வறிக்கைகளின்படி, இந்திய கிராமப்புறங்களில் 25 சதவீதத்திற்கும் குறைவான குடும்பங்களுக்கே நிலையான இணைய வசதியோ அல்லது கணினி சாதனங்களோ இருந்தன.
நாடெங்கிலும் இருந்து நெஞ்சை உலுக்கும் செய்திகள் வெளிவந்தன: ஒரு கோடு மொபைல் சிக்னலைப் பிடிப்பதற்காக மலைப்பாதைகளில் மைல் கணக்கில் நடந்து சென்று உயரமான மரங்களின் உச்சியில் அமர்ந்து படித்த கிராமத்துக் குழந்தைகள்; குடிசைப் பகுதிகளில் உடைந்த திரையைக் கொண்ட ஒரே ஒரு ஸ்மார்ட்போனைப் பகிர்ந்து கொண்டு, ஆன்லைன் வகுப்பின் பாதியிலேயே டேட்டா தீர்ந்துபோய் கண்ணீர் வடித்த உடன்பிறப்புகள்; மற்றும் வறுமையின் காரணமாகக் குடும்பங்கள் தங்களின் குறைந்தபட்ச டேட்டாவை ஆண் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கியதால் படிப்பை நிரந்தரமாகக் கைவிட நேரிட்ட லட்சக்கணக்கான கிராமப்புறப் பெண் குழந்தைகள். இந்த எளிய குழந்தைகளுக்கு டிஜிட்டல் இடைவெளி என்பது வெறும் கற்றல் இழப்பு மட்டுமல்ல, அது அவர்களைக் குழந்தைத் தொழிலாளர் முறைக்கும் குழந்தை திருமணத்திற்கும் தள்ளிய வாழ்நாள் சோகம்.
இந்த இடைவெளி பள்ளிக் கல்வியோடு நின்றுவிடவில்லை; பொது சுகாதாரச் சேவைகளையும் அரசின் நலத்திட்டங்களையும் கடுமையாகப் பாதித்தது. இன்றைய இந்தியாவில் பொது விநியோகத் திட்டத்தின் கீழ் ரேஷன் பொருட்களைப் பெற இணையத்துடன் கூடிய கைரேகை பயோமெட்ரிக் சரிபார்ப்பு கட்டாயம்; குறுந்தொழில் முனைவோர் பதிவு ஆன்லைன் தளங்கள் வழியே மட்டுமே சாத்தியம்; மற்றும் விவசாயிகள் விளைபொருட்களின் நியாய விலையை அறிய இ-நாம் (e-NAM) தளங்களை நம்பியிருக்க வேண்டும். ஒரு தொலைதூர கிராமத்தில் மொபைல் டவர் பழுதடைந்தால், அந்தப் பகுதி ஏழை மக்களுக்கு மக்கள் நல அரசின் இருப்பே இல்லாது போய்விடுகிறது.
டிஜிட்டல் இடைவெளி உண்மையில் சமூகத்தில் ஏற்கனவே நிலவும் பொருளாதார சமத்துவமின்மையை பலமடங்கு அதிகரிக்கிறது. கணினி அறிவும் இணைய வசதியும் இல்லாத இளைஞர்கள் நவீன வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் தொடக்கத்திலேயே தோல்வியடைகிறார்கள். எனவே அதிவேக பிராட்பேண்ட் இணைப்பை அனைவருக்கும் கிடைக்கச் செய்வது வெறும் தொழில்நுட்பத் திட்டம் அல்ல, அது சமூக நீதிக்கான அடிப்படை அரசியலமைப்புக் கடமை. (அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆய்வுகள் மற்றும் குறிப்புகளுக்கு Internet Society — Global Internet Report தளத்தை அணுகவும்.)
சிந்தனை: உணவு உரிமையும் அடிப்படை சமூக நலன்களும் டிஜிட்டல் நெட்வொர்க்கோடு பிணைக்கப்பட்டுள்ள போது, இணையச் சேவை முடங்குவது வாழ்வுரிமையை அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு விரோதமாகப் பறிப்பது ஆகாதா?
5. இருட்டு சுவிட்ச்: இணைய முடக்கத்தால் ஏற்படும் பொருளாதார, சமூக மற்றும் மனிதப் பேரழிவுகள்
ஜனநாயக சமூகத்தில் நெட்வொர்க் பிளாக்அவுட்கள் ஏற்படுத்தும் ஈடுசெய்ய முடியாத சேதங்களின் மதிப்பீடு
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தெளிவான வழிகாட்டுதல்கள் இருந்தபோதிலும், உள்ளூர் காவல் மற்றும் நிர்வாகத் துறையினர் அற்பக் காரணங்களுக்காக இணையத்தை முடக்குவது இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஆறாத வடுவாக நீடிக்கிறது. டிஜிட்டல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச அமைப்பான ஆக்சஸ் நவ் (Access Now) அறிக்கைகளின்படி, அரசாங்க உத்தரவுகளால் இணையத்தை முடக்குவதில் இந்தியா தொடர்ந்து முதலிடத்தில் உள்ளது – உள்ளூர் போராட்டங்கள், தேர்தல்கள் மற்றும் போட்டித் தேர்வுகளில் முறைகேடுகளைத் தடுப்பது போன்ற விசித்திரமான காரணங்களுக்காகவும் இணையம் முடக்கப்படுகிறது.
இந்த தன்னிச்சையான இணைய முடக்கங்களின் பொருளாதார இழப்பு அளவிட முடியாதது. கியூஆர் கோடு (UPI) டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனைகள் கடைக்கோடி மக்களுக்கும் பரவியுள்ள நவீன பொருளாதாரத்தில் —சாலையோரக் கடைக்காரர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள் மற்றும் சிறு வணிகர்கள் டிஜிட்டல் முறையில் மட்டுமே பணம் பெறுகின்றனர்— மொபைல் டேட்டா முடக்கப்பட்டவுடன் முறைசாரா பொருளாதாரம் நொடியில் முடங்கிப்போகிறது. இக்ரியர் (ICRIER) போன்ற பொருளாதார ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களின் ஆய்வுகள், தொடர் இணைய முடக்கங்களால் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் நேரடி நஷ்டம் ஏற்படுவதாகவும், விநியோகச் சங்கிலி அறுந்து வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களின் நம்பிக்கை குலைவதாகவும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
பொருளாதார இழப்பை விடப் பொது சுகாதாரம் மற்றும் மக்கள் உயிருக்கு ஏற்படும் ஆபத்து மிகவும் பயங்கரமானது. இணையம் முடக்கப்பட்டால் அவசர ஆம்புலன்ஸ்கள் ஜிபிஎஸ் வழிகாட்டலின்றி நெரிசலில் சிக்குகின்றன; மருத்துவமனைகளின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுகள் கிளவுட் சர்வரில் உள்ள நோயாளியின் மருத்துவக் குறிப்புகளைப் பெற முடிவதில்லை; மற்றும் கலவரச் சூழலில் அச்சமடைந்த குடும்பங்கள் தங்களின் உறவினர்களின் நிலை அறிய முடியாமல் தவிக்கின்றன. அமைதியை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, இணைய முடக்கம் ஒரு கொடிய தகவல் வெற்றிடத்தை உருவாக்குகிறது, இதில் கட்டுக்கடங்காத வதந்திகளும் பீதியும் காட்டுத்தீயாகப் பரவுகின்றன.
இணையத்தை முழுமையாக முடக்குவது என்பது ஒட்டுமொத்த மக்கள் மீதும் சுமத்தப்படும் ஒரு கூட்டுத் தண்டனை (collective punishment) ஆகும், இது இயற்கை நீதிக் கோட்பாடுகளுக்கு முற்றிலும் எதிரானது. ஒருசில குற்றவாளிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காகக் கோடிக்கணக்கான அப்பாவி மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும், கருத்துச் சுதந்திரத்தையும், மருத்துவ உதவிகளையும் பறிப்பது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் விகிதாசாரக் கோட்பாட்டை அப்பட்டமாக மீறுவதாகும். (தொடர்புடைய தலைப்புகள் குறித்த கூடுதல் பகுப்பாய்விற்கு எமது இந்தியாவில் 21 ஆம் நூற்றாண்டின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய ஒரு சுகாதார அமைப்பு கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.)
சிந்தனை: ஒரு தேர்வில் முறைகேட்டைத் தடுக்கவோ அல்லது ஒரு போராட்டத்தை ஒடுக்கவோ கோடிக்கணக்கான அப்பாவி மக்களின் மருத்துவ மற்றும் பொருளாதார உயிர்நாடியை அறுப்பதை எந்த ஜனநாயக அரசாவது நியாயப்படுத்த முடியுமா?
6. இறையாண்மை பொதுச் சொத்து: நெட் நியூட்ராலிட்டி மற்றும் டிஜிட்டல் சுதந்திரத்தின் கட்டமைப்பு
வருங்காலத் தலைமுறையினருக்காக திறந்த, சமத்துவமான இணையத்தைப் பொதுச் சொத்தாகப் பாதுகாக்கும் உறுதிமொழி
இணைய அணுகலை ஒரு உண்மையான அடிப்படை உரிமையாக மாற்றுவதற்கு வெறும் ஃபைபர் கேபிள்களையும் டவர்களையும் அமைப்பது மட்டும் போதாது; அந்த உள்கட்டமைப்பில் பாயும் தகவல்களின் ஜனநாயக சுதந்திரத்தையும் நடுநிலைமையையும் பாதுகாப்பதும் சமமாக முக்கியமானது. நெட் நியூட்ராலிட்டி (Net Neutrality) கொள்கையானது தொலைத்தொடர்பு சேவை நிறுவனங்கள் அனைத்து டேட்டாக்களையும் பாகுபாடின்றி சமமாக நடத்த வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது – கூடுதல் கட்டணம் செலுத்தும் பெருநிறுவனங்களின் தளங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதோ அல்லது பிற தளங்களின் வேகத்தைக் குறைப்பதோ அறவே கூடாது.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உலகளாவிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் ‘ஜீரோ-ரேட்டிங்’ என்ற பெயரில் (ஃபேஸ்புக்கின் ஃப்ரீ பேசிக்ஸ் போன்றவை) ஏழை மக்களுக்கு இலவச இணையம் வழங்குவதாகக் கூறி, தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த சில வலைத்தளங்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு டிஜிட்டல் சிறையை உருவாக்க முயன்றன. இந்தியாவின் லட்சக்கணக்கான விழிப்புணர்வுள்ள குடிமக்களும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களும் இதற்கு எதிராக மாபெரும் மக்கள் இயக்கத்தை முன்னெடுத்தனர். இதன் விளைவாக, இந்தியத் தொலைத்தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையம் (TRAI) 2016 இல் பாகுபாடான டேட்டா கட்டணங்களுக்கு வரலாற்றுத் தடை விதித்தது. கார்ப்பரேட் கட்டுப்பாட்டிலான இரு அடுக்கு இணையம் அதிகாரமளித்தல் அல்ல, அது டிஜிட்டல் நிலப்பிரபுத்துவம் என்பதை மக்கள் உணர்ந்தனர்.
ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம் அதிவேக ஃபைபர் பிராட்பேண்ட்டை குடிநீர், மின்சாரம் மற்றும் சாலைகளைப் போலவே ஓர் இன்றியமையாத பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவையாக அங்கீகரிக்கக் கோருகிறது. நாட்டின் அனைத்து இரண்டரை லட்சம் கிராம ஊராட்சிகளையும் அதிவேக ஃபைபர் நெட்வொர்க்குடன் இணைக்கும் பாரத்நெட் (BharatNet) திட்டங்களை முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் விரைந்து முடிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கிராமத்துப் பள்ளி, ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் மற்றும் ஊராட்சி மன்ற அலுவலகம் உலக அறிவுக் களஞ்சியத்துடன் அதிவேகமாக இணைக்கப்படும்போது, நாம் வெறும் கணினிகளை மட்டும் இணைக்கவில்லை, கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் ஆற்றலைச் சிறகடிக்கச் செய்கிறோம்.
திறந்த இணையம் என்பது நவீன மனித நாகரிகம் கூட்டாக உருவாக்கிய மிக உயரிய பொது அறிவுச் சொத்து. இதனை எதேச்சதிகார அரசாங்கங்களின் தணிக்கையிலிருந்தும் பெருநிறுவனங்களின் சுரண்டலிலிருந்தும் பாதுகாப்பது நமது தலைமுறையின் மாபெரும் வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும், அப்போதுதான் நமது அடுத்த தலைமுறை சுதந்திரமான, சமத்துவமான டிஜிட்டல் உலகில் வாழ முடியும். (அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆய்வுகள் மற்றும் குறிப்புகளுக்கு International Telecommunication Union (ITU) தளத்தை அணுகவும்.)
சிந்தனை: நமது எதிர்கால சந்ததியினருக்கு ஒரு சுதந்திரமான, ஜனநாயக டிஜிட்டல் பொதுவெளியை விட்டுச் செல்லப் போகிறோமா, அல்லது கார்ப்பரேட் கண்காணிப்புச் சுவர்களால் சூழப்பட்ட டிஜிட்டல் சிறையை ஒப்படைக்கப் போகிறோமா?
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்
ஐக்கிய நாடுகள் சபை இணைய அணுகலை மனித உரிமை என ஏன் பிரகடனம் செய்தது?
டிஜிட்டல் யுகத்தில் கருத்துச் சுதந்திரம், கல்வி கற்கும் உரிமை, அமைதியான முறையில் கூடுதல் மற்றும் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு இணைய அணுகல் இன்றியமையாத முன்நிபந்தனை என ஐநா உறுதிப்படுத்தியது.
அனுராதா பாசின் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (2020) வழக்கின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் என்ன?
இணையம் வழியே கருத்து தெரிவிப்பதும் தொழில் செய்வதும் அரசியலமைப்புப் பிரிவு 19 இன் கீழ் அடிப்படை உரிமைகள் என உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது மற்றும் காலவரையற்ற இணைய முடக்கங்களை ரத்து செய்தது.
டிஜிட்டல் இடைவெளி சமூகத்தில் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை எவ்வாறு ஆழமாக்குகிறது?
அதிவேக பிராட்பேண்ட் இல்லாததால் ஏழை எளிய மாணவர்கள் ஆன்லைன் கல்வியை இழக்கின்றனர் மற்றும் கிராமப்புற மக்கள் தொலைதூர மருத்துவம், வங்கி மற்றும் அரசு நலத்திட்டங்களை அணுக முடியாமல் வறுமையில் தொடர்கின்றனர்.
ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அரசு எந்த சட்ட விதிகளின் கீழ் இணைய சேவையை முடக்க முடியும்?
கட்டுப்பாடுகளுக்குத் தெளிவான சட்ட அடிப்படை இருக்க வேண்டும், அவை கண்டிப்பாகத் தற்காலிகமாக இருக்க வேண்டும், தவிர்க்க முடியாத பொது நலனுக்காக இருக்க வேண்டும் மற்றும் நீதிமன்ற விகிதாசாரத் தேர்வுக்கு உட்பட வேண்டும்.
Discussion